Postęp gospodarczy i polityczny w Azji

Powoli postęp w Azji, na płaszczyźnie gospodarczej i politycznej, wiązano z określonymi uzgodnieniami społecznymi. Gwarancję praw obywatelskich, unowocześnienie stosunków pracy, czy ochronę praw człowieka, zaczęto łączyć z nowoczesnymi wartościami, które muszą być spełnione z wielu względów. Nie bez znaczenia jest także zwiększająca się mobilność społeczeństw i efekty rozszerzającej się globalizacji, co naruszyło izo- lacjonizm regionu azjatyckiego. Zgodnie z poglądem M. Watersa, globalizacja nie koniecznie pociąga za sobą integrację czy homogenizację różnych wartości, w tym podstawowych18. Oznacza ona, po prosru szerszy zasięg kontaktów i wymiany w ogóle. Globalizacja stanowi ważny element komunikacji na wszystkich kontynentach. Na obszarach, gdzie wolność słowa traktowana jest jako niebezpieczny luksus, nowe techniki przekazu wprowadzają ogromne zmiany, które trudno w tej chwili przecenić. Podsumowując, wymienione zjawiska dają obiecujący pomost dla dialogu pomiędzy cywilizacjami, a komunikacja międzykulturowa stwarza perspektywę współistnienia społeczeństw.

więcej ->

Porozumienie osiągnięte w ramach umowy z Cotonou

Warto też zasygnalizować, że działanie subregionalnych organizacji integracyjnych może mieć spore znaczenie w przypadku umów dwustronnych Wspólnoty z państwami afrykańskimi. Dobrym przykładem jest tu umowa z RPA z 1999 r.81, gdzie już we wstępie wskazuje się, że umowa ta nie może stanowić przeszkody w procesie integracyjnym w ramach SACU. Jednym z priorytetowych pól współpracy rozwojowej jest też wsparcie polityk i instrumentów prowadzących do współpracy i integracji regionalnej, zwłaszcza w ramach SACU (art. 66). Istnienie SACU ma też znaczenie dla ustalania reguł pochodzenia towarów (protokół w tej sprawie dołączony do umowy).

więcej ->

Poprawa skuteczności wdrażania zobowiązań

Niejednokrotnie ocena działań podejmowanych na forum różnych organizacji międzynarodowych, a także na poziomie krajowym, sprowadza się do stwierdzenia, że samo przyjęcie określonych zobowiązań, czy to prawnie, czy to politycznie wiążących aktorów stosunków międzynarodowych, zasługuje na poparcie. Tego typu podejście bardzo często stosują Narody Zjednoczone, choć częściej czyni to Unia Europejska. Dla przykładu Komisja nagłaśnia przyjęcie nowych aktów prawnych lub sam fakt przedłożenia inicjatyw ustawodawczych, robi to też Prezydencja UE podczas dialogu z krajami trzecimi po to, aby wykazać swoją aktywność, skuteczność aparatu decyzyjnego oraz umiejętność legislacyjnego reagowania na bieżące wyzwania. Rzecz jednak w tym, że stosunkowo rzadko wskazuje się na faktyczne znaczenie tych kroków dla codziennej działalności państw członkowskich, swoiście cedując na nie obowiązek dochowania wierności zasadzie pacta sunt servanda, odzwierciedlonej w art. 10 TWE13. Ma to swoje uzasadnienie w odniesieniu do przepisów U i 111 filaru, jednak zwykły obywatel UE nie jest zazwyczaj specjalistą w zakresie prawa międzynarodowego lub europejskiego i może wymagać od Unii Europejskiej udowodnienia skuteczności jej działania w praktyce, a nie prezentowania mało czytelnych statystyk przyjmowania kolejnych aktów prawnych.

więcej ->

Poprawa skuteczności wdrażania zobowiązań – kontynuacja

W pierwszym przypadku mowa jest o zwiększeniu zaangażowania Unii w działania międzynarodowe, chociaż bez uszczegółowienia zakresu planowanych w tym zakresie kroków, o unijnej roli w reformowaniu ONZ (mówi się o promowaniu nowych inicjatyw, zapewnieniu zintegrowanego kontynuowania prac inicjowanych na forum konferencji międzynarodowych, większej spójności i równowagi w zakresie globalnego zarządzania, polityce ochrony środowiska, wymiarze społecznym14 i zrównoważonym rozwoju15), a także o roli w zakresie realizacji mandatów ONZ dotyczących operacji utrzymania i zapewniania pokoju16, powszechnej walki z terroryzmem, nieproliferacji broni masowego rażenia, wdrażania sankcji ONZ17, ochrony praw człowieka18, zwalczania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej19 i handlu narkotykami, realizacji partnerstwa z UNHCR w obszarze polityki uchodźczej i azylowej oraz rozwoju dialogu między cywilizacjami i kulturami.

więcej ->

Poprawa relacji UH i ONZ

Dok. 12402/04 PE-L 145 CONUN 38 z 10.9.2004 r. przybył z wizytą, określaną przez media jako historyczną“13, w celu odebrania w imieniu ofiar zamachu terrorystycznego na siedzibę ONZ w Bagdadzie nagrody im. Sacharowa, przyznawanej przez członków Parlamentu za zasługi w obronie praw człowieka. K. Annan, uważany często za jednego z najlepszych szefów Organizacji, wskazał na potrzebę większego zaangażowania członków Parlamentu w dyskusję nad kwestiami, które są kluczowe zarówno dla Unii, jak i dla ONZ. Ze szczególną uwagą odniósł się do polityki migracyjnej i azylowej. Deputowani przyjęli słowa Sekretarza Generalnego entuzjastycznie, choć trudno jest niestety nie zauważyć, że szansa na nadanie Parlamentowi prerogatyw decyzyjnych, pozwalających im na konkretne włączenie się w dyskurs na temat efektywnego multila- teralizmu jest niezwykle ograniczona. Jest tego tym bardziej szkoda, gdy porówna się treści odnośnych dokumentów Parlamentu, Komisji i Rady w tym zakresie, gdyż wynika z nich, iż to właśnie ten pierwszy przedstawia podejście najbardziej konkretne, ambitne i przy tym niepozbawione merytorycznej słuszności.

więcej ->

Pojęcie regionalnej organizacji integracji państw

Pojęcie regionalnej organizacji integracji państw z całą pewnością nie jest jednoznaczne. Należy zatem dokonać pewnych uściśleń, przynajmniej na potrzeby tego opracowania. Zacznijmy od stwierdzenia, że chodzi tutaj o organizację państw, a więc o dobrowolnie ustanowione związki co najmniej trzech państw jako podmiotów prawa międzynarodowego, które wytwarzają choćby minimalną stałą infrastrukturę organizacyjną. Podstawą ich działania jest traktat międzynarodowy, zwykle półotwarty i zawarty na czas nieokreślony. Organizacja integracyjna niekoniecznie zawsze ma osobowość prawną, a więc samodzielną zdolność do działania w stosunkach międzynarodowych, w tym własne ius representadonis i ius contra- hendi7. W sensie formalno-prawnym często bywa zatem bardziej pewną trudną do sklasyfikowania strukturą niż jednoznacznym podmiotem prawa. Nie przeszkadza to, jak niebawem się okaże, w stwierdzeniu, że mimo, iż stroną umowy formalnie są państwa należące do organizacji integracyjnej, to są one postrzegane przez Unię Europejską jako jeden partner traktatowy i że w taki sposób siebie one postrzegają (państwa członkowskie działają wspólnie). Mamy zatem do czynienia z organizacjami państw. Takie ujęcie organizacji integracyjnej nie jest tożsame ze spotykanym nieraz w praktyce traktatowej terminem „regionalna organizacja integracji gospodarczej”8. Ten ostatni jest bowiem zarezerwowany nie tylko dla organiza- trafnie zauważa, że podmiotowość prawno- międzynarodowa organizacji międzynarodowej nie stanowi jej elementu definicyjnego, lecz raczej jest konsekwencją uznania za międzynarodową organizację publiczną.

więcej ->

Partnerzy Unii Europejskiej

Z uwagi na to, że partnerami Unii Europejskiej są najczęściej państwa rozwijające się, zobowiązania z traktatów międzyregionalnych charakteryzują się brakiem pełnej wzajemności korzyści. Umowy te bowiem preferują państwa rozwijające się, ustanawiając dla nich różne preferencje i akcentując zasadę zrównoważonego rozwoju w płaszczyźnie gospodarczej, społecznej i ekologicznej. Spełniają one zatem przynajmniej częściowo postulat sprawiedliwości wyrównawczej, tak mocno obecny w prawie międzynarodowym gospodarczym85. Swoistość rozwiązań traktatowych z tej perspektywy ujawnia się także w rozwoju postanowień dotyczących wspierania przez Unię Europejską regionalnej integracji państw-stron. Z drugiej strony, wraz z rozwojem polityki traktatowej Unii do umów zostają włączone dziedziny szczególne ważne dla Unii, jak zwalczanie produkcji i handlu narkotykami, prania brudnych pieniędzy, terroryzmu, nielegalnej migracji.

więcej ->

Ogólny wymiar aktywności Unii Europejskiej w innych organizacjach międzynarodowych

Kompetencje Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych, jak i charakter prawny ich udziału w organizacjach międzynarodowych są pierwotnie zdeterminowane treścią acquis...

więcej ->

Ochrona danych osobowych w Unii Europejskiej

Dnia 24.10.1995 r. została wydana dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych12, która jak dotychczas pozostaje podstawowym aktem prawnym w tym zakresie. Dyrektywa została wydana na podstawie art. 95 TWE, czyli artykułu umożliwiającego wydawanie aktów prawa wtórnego, gdy ma to prowadzić do urzeczywistniania wspólnego rynku. Uzasadnienie dla takiej podstawy prawnej jest takie, iż akt dotyczy wspólnego rynku, a dokładniej swobodnego przepływu danych osobowych. Wybór takiego uzasadnienia wskazuje na to, iż dane osobowe zostały potraktowane jako swoistego rodzaju towar, dobro przedstawiające sobą pewną wartość handlową i mogące stanowić przedmiot transakcji handlowej. Dyrektywa stawia sobie dwa cele: z jednej strony, ochronę osób fizycznych w sytuacjach, w których dochodzi do przetwarzania ich danych osobowych, z drugiej strony, zapewnienie swobodnego przepływu danych osobowych na obszarze Unii Europejskiej poprzez zharmonizowanie ustawodawstwa poszczególnych państw członkowskich. Dyrektywa posługuje się harmonizacją minimalną, wobec czego w każdym państwie członkowskim osoba fizyczna może spodziewać się przynajmniej takiego poziomu ochrony, jaki wynika z dyrektywy. Dyrektywa obejmuje wszelkie formy przetwarzania danych osobowych, bez względu na stosowane technologie, jest zatem „neutralna technologicznie”. Powoduje to, iż nie ma konieczności zmieniania dyrektywy za każdym razem, gdy pojawia się nowa technologia umożliwiająca przekazywanie danych. Tak więc, dyrektywa 2002/58/WE PE i Rady 12 O.J. L 281, s. 31, dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (O.J. L 284, s. 1). Por. D. Elgesem, The Structure of Rights in Directive 95/46/EC on the Protection of Individuals with Regard to the Processing of Personal Data and the Free Movement of Such Data, „Ethics and Information Technology” 1999, vol. 1, s. 283-293, oraz COM (2003) 265 final – First Report on the Implementation of the Data Protection Directive (95/ /4Ó/EC). z 12.7.2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, (która uchyliła tzw. dyrektywę telekomunikacyjną 97/66/WE) stanowi jedynie lex specialis wobec dyrektywy 95/4613 – nie wprowadzając żadnych zmian odnośnie do sposoby i poziomu ochrony danych osobowych.

więcej ->

Ocena stosunków międzyregionalnych Unii Europejskiej

Analiza stosunków między Unią Europejską a regionalnymi i subre- gionalnymi organizacjami integracyjnymi pozwala dostrzec, scharakteryzować i ocenić interesujące zjawisko prawne, jakim są międzyregionalne umowy organizacji integracyjnych82. Unia Europejska zdołała zawrzeć traktaty niemal z wszystkimi liczącymi się organizacjami integracyjnymi, a z tymi, z którymi nie udało się to jej jeszcze przynajmniej rozpoczęła rokowania w tym celu. Nieliczne wyjątki w tym zakresie wynikają bądź ze szczególnej sytuacji politycznej i gospodarczej w regionie (przypadek Afryki jako całości, Azji kontynentalnej) bądź ze specyfiki organizacji integracyjnej (przypadek NAFTA, która to organizacja z zasady nie działa w stosunkach międzynarodowych jako taka).

więcej ->

Nowy Akt Polityczny RP z 23.9.2002 r.

Niewiele w powyższej sytuacji pomaga fakt, że w Wieloletnim Programie Operacyjnym przyjętym w grudniu 2003 r.48 przez nadchodzące Prezydencje Irlandii i Niderlandów odniesiono się do promowania efektywnego multilateralizmu że 17-18.6.2004 r. szefowie państw i rządów UE wzmiankowali w konkluzjach Prezydencji o efektywnym multilaterali- zmie49 wreszcie, że podejście to formalnie zawarto w priorytetach Prezydencji niderlandzkiej: we wszystkich tych dokumentach także nie odniesiono się do komunikatu Komisji. Jednak czy pomijanie w dokumentach państw członkowskich i Rady faktu przyjęcia przez KE własnego dokumentu nie wynika z tego, że obecnie ma się już naprawdę do czynienia z fazą wdrażania planu działania Komisji, że komunikat został ogólnie zaaprobowany przez Radę w grudniu 2003 r.? Raczej nie. Rozwiązania zaproponowane przez unijną egzekutywę nakładają na kraje UE poważne zobowiązania, a realizacja ich wiąże się z koniecznością poczynienia poważnych nakładów finansowych oraz podjęcia starań organizacyjnych, a te z kolei opierają się zazwyczaj na wieloletnich przyzwyczajeniach. Rzecz w tym, iż takie odkładanie w czasie niezbędnych zmian i postępowanie „po najniższej linii oporu” sprawi, że za kilka lat kraje Unii będą musiały sprostać znacznie poważniejszym wyzwaniom, niż ma to obecnie miejsce. Cena inercji jest bardzo wysoka, jednak państwa członkowskie Unii niestety wydają się być gotowe ją zapłacić.

więcej ->

Konferencja poczdamskka

W tym okresie jego władza opierała się na trzech filarach: autorytecie w armii, związkach ze światem finansów Szanghaju i biegłości w sztuce politycznej manipulacji. Ibidem, s. 124.

więcej ->

Komisji Handlu (Federal Trade Commissioti)

Przystąpienie do zasad Safe Harbor jest dobrowolne, ale by przedsiębiorstwo zostało uznane za gwarantujące odpowiednio poziom ochrony danych osobowych z Unii Europejskiej do USA, musi publicznie deklarować swoją przynależność do Safe Harbor oraz poddać się jurysdykcji Federalnej

więcej ->

Interpretacja praw człowieka w Europie i Azji – różnice i podobieństwa cz. II

A zatem celem perspektywicznym pozostaje nadal demokracja, równość, czy wolność. Zakłada to permanentną współpracę i rozwijanie dialogu, aby porozumieć się co do terminologii i minimalnych standardów...

więcej ->