Umowa w sprawie wzajemnej pomocy

Także umowa w sprawie wzajemnej pomocy prawnej30 zawiera postanowienie określające relacje między zawieraną umową a postanowieniami istniejących już umów dwustronnych między państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi, dodatkowo jednak przewiduje, iż jej postanowienia stosuje się także w przypadku braku obowiązującej umowy o pomocy prawnej między państwem członkowskim a Stanami Zjednoczonymi. Regulowane umową są kwestie identyfikacji informacji bankowych, wspólnych zespołów śledczych, wideokonferencji i ochrony danych osobowych. Obie umowy nie wykluczają zawarcia w przyszłości zgodnych z nimi umów z zakresu ekstradycji i wzajemnej pomocy prawnej. Obie umowy wymagają dla ich wejścia w życie sporządzenia między państwami członkowskimi i Stanami Zjednoczonymi dokumentów w formie pisemnej, potwierdzających przyjęcie przez nie do wiadomości stosowania umów. Do sporządzenia takich dokumentów zobowiązuje państwa członkowskie decyzja Rady 2003/516/WE31.

więcej ->

Unia Europejska-Tunezja

Unię Europejską i Republikę Tunezyjską62 wiąże umowa stowarzyszeniowa podpisana 17,7.1995 r.63 Umowa weszła w życie 1.3.1998 r. Tunezja była pierwszym państwem z regionu morza śródziemnego, które podpisało umowę stowarzyszeniową nowej generacji z Unią Europejską. W ramach umowy Tunezja i Unia Europejska zobowiązały się do utworzenia do 2010 r. strefy wolnego handlu. Umowa zawiera także regulacje w następujących dziedzinach: pogłębiony dialog polityczny, współpraca ekonomiczna, współpraca społeczna i kulturalna oraz współpraca finansowa. Jak dotąd realizacja postanowień umowy stowarzyszeniowej z Tunezją uważana jest za satysfakcjonującą. Ponadto Tunezja jako jedno z nielicznych śródziemnomorskich państw trzecich charakteryzuje się pewną stabilizacją, której towarzyszy znaczący postęp na płaszczyźnie społeczno-ekonomicznej.

więcej ->

UPOWSZECHNIANIE EUROPEJSKIEGO MODELU OCHRONY

Rozwój technologii informatycznych spowodował, iż na skalę dotychczas niespotykaną dochodzi do przepływu danych osobowych między różnymi państwami. Powoduje to, iż należy się zastanowić nad skutecznymi metodami ochrony tych danych. Traktowanie danych osobowych jako wartości związanej z prawem do prywatności jest tradycyjnie podejściem europejskim, stąd rozbudowany system ochrony na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w państwach członkowskich Unii Europejskiej (UE). Natomiast podstawowy odbiorca danych europejskich, czyli Stany Zjednoczone Ameryki Północnej (USA) ma do tego zagadnienia podejście skrajnie odmienne. Celem niniejszego opracowania jest zastanowienie się, czy poprzez zawieranie umów międzynarodowych dotyczących przekazywania danych dochodzi do upowszechnienia europejskiego modelu ochrony danych osobowych.

więcej ->

Uwspółcześnienie unijnego modus operandi – dalszy opis

Por, art. 19 TUE, w którym w ust. 2 mówi się, że „państwa członkowskie, które są także członkami RB ONZ, będą działać zgodnie i wyczerpująco informować pozostałe państwa członkowskie. Państwa członkowskie, które są stałymi członkami RB, przy wykonywaniu swoich funkcji, zapewniają obronę stanowisk i interesów Unii, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z postanowień Karty Narodów Zjednoczonych”.

więcej ->

Wartości azjatyckie lansowane przez przywódców ChRL cz. II

Nadal więc, Zachód i Azja są antagonistami w dialogu o przyszłości świata. Spotkać można bardzo emocjonalne argumenty, jak i liczne uproszczenia w analizach. Ogniskują się one głównie na ocenach dotyczących organizacji życia politycznego, społecznego czy rozumienia demokracji i związanych z tym praw człowieka. Bardzo szybko może okazać się, że nie będzie ostrych podziałów geograficznych czy politycznych, za to będzie nas dzielić coś innego. Mam tutaj na myśli katalogi podstawowych wartości i oparte na nich wspólnot)’ państw-społeczeństw, czy wspólnoty organizacji międzynarodowych. W systemie globalnego rynku znaczną rolę zaczęły już spełniać ponadnarodowe organizmy superpaństw. Panuje przeświadczenie, że tylko zintegrowane struktury polityczno-ekonomiczno-kul- turowe będą odgrywać decydującą rolę w nowej rzeczywistości międzynarodowej. Takie swoiste superpaństwa jak Unia Europejska (UE), czy Stowarzyszenie Państw Azji Południowo-Wschodniej (Association of Southeast Asian Nations, ASEAN), są tego przykładem. Wymienione organizacje, powoli wypierają czy częściowo wchłaniają XIX-wieczną konstrukcję państwa narodowego. I nie chodzi już o integrację w skali lokalnej, ale o tworzenie dużo szerszych regionów ponadoceanicznych czy ponad kontynentalnych. W tej przestrzeni spotykamy już konfrontację, którą jedne państwa chcą podtrzymywać, a drugie minimalizować. Bardzo szybko odezwały się nacjonalizmy przeradzające się w ponadnacjonalizm współczesny11. Taka sytuacja, determinuje czytelne opcje działania, po stronie podmiotów stosunków międzynarodowych.

więcej ->

Wrażliwość stosunków Unii ze Stanami Zjednoczonymi

Zob. rozporządzenie Rady (WE) nr 382/2001 z 26.2.2001 r. dotyczące wprowadzania w życie projektów wspierających współpracę i stosunki handlowe między Unią Europejską a uprzemysłowionymi państwami Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu i Australazji oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1035/1999 (O.J. 2001, L 57/10).

więcej ->

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA A ŚWIATOWA ORGANIZACJA HANDLU

Wspólnota Europejska ma kompetencje do utrzymywania stosunków z organizacjami międzynarodowymi. Przybierają one postać układów międzynarodowych, uzgodnień dotyczących współpracy administracyjnej bądź ustanowienia stosunków dyplomatycznych (albo stosunków o podobnym do nich charakterze)1.

więcej ->

Wyjaśnienie statusu prawnego Unii w ramach ONZ

Członkom Parlamentu Europejskiego do pewnego stopnia łatwo jest wychodzić z propozycjami, które w swoim charakterze, a często i treści, wykraczają poza polityczne realia oraz ogólnie przyjęte kryteria realizacji procesu integracji europejskiej, jednak w przypadku niniejszej uchwały należy podkreślić, że jej zawartość merytoryczna do pewnego stopnia wykracza poza „standard” tradycyjnych uchwał PE i – co więcej – przedstawia dużo więcej konkretów, niż komunikat Komisji. Jest to tym bardziej istotne, że prace nad raportem w tej sprawie zaczęły się z własnej inicjatywy izby już 13.3.2003 r. A o tym, że Parlament traktuje swoje propozycje poważnie niech świadczy fakt, że jego Przewodniczący, Josep Borrell Fontelles, zwrócił się 1.9.2004 r. do swoich odpowiedników w Radzie i Komisji z prośbą o uwzględnienie postulatu ujętego w styczniowej uchwale i włączenie przedstawicieli PE do składu unijnej delegacji na 59 Sesję Zgromadzenia Ogólnego NZ42.

więcej ->

Wzmocnienie regionalizmu afrykańskiego cz. II

Tekst Aktu konstytuującego Unię Afrykańską z 11.7.2000 r., który wszedł w życie 26.5.2001 r.: http://www.au2002.gov.za/docs/key_oau/au_act.pdf. Akt znowelizowano protokołem z Maputo z 11.7.2003 r., który nie wszedł jeszcze w życie. Na temat UA zob. T Maluwa, Tire Constiíttíive Act oj the Afhcan Union and Institution-Bidlding in Postcolonial Africa, „Leiden Journal of International Law” 2003, vol. 16, s. 157 I n. M. M. Kenig-Witkowska, Unia Afrykańska ze stanowiska prawa międzynarodowego, „Państwo i Prawo” 2003, nr 9, s. 41 i n. W Lizak, Unia Afrykańska [w:] Prawo, instytucje i polityka w procesie globalizacji, red. E. Haliżak, R. Kuźniar, Warszawa2003, s. 327 i n. T Maluwa, Rcimaginig African Unity: Preliminary Reflections On the Constitutive Act of The African Union, „African Yearbook of International Law” 2001, vol. 9, s. 3 i n. S. Bula-Bula, Les fondements de I’Union Africaine, „African Yearbook of International Law” 2001, vol. 9, s. 39 i n.

więcej ->

Zakres przedmiotowy międzyregionalnej umowy o współpracy z 1995 r.

W bardzo ciekawy sposób ukształtowana została treść materialna umowy. Otwiera ją postanowienie wskazujące, że poszanowanie zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka ujętych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ma inspirować polityki wewnętrzne i międzynarodowe stron i jest elementem istotnym umowy (art. 1 klauzula przedmiotowo nieco uboższa niż zawarta w umowach o dialogu politycznym i współpracy). W powiązaniu z art. 35 oznacza to, że każde uchybienie tym zasadom może prowadzić do niezwłocznego podjęcia właściwych środków przez drugą stronę, co może oznaczać w szczególności zawieszenie stosowania lub rozwiązanie umowy.

więcej ->

Zasady Safe Harbor

Soje Harbor składa się z siedmiu zasad podstawowych oraz piętnastu często zadawanych pytań (FAQ), wyjaśniających podstawowe wątpliwości odnośnie do zasad posługiwania się Saje Harbor. Jak wspomniano, jest to dość szczególne rozwiązanie, polegające na utworzeniu kodeksu postępowania, do którego można przystąpić dobrowolnie. Przystąpienie do warunków gwarantuje wzruszalne domniemanie adekwatnej ochrony danych osobowych. W rozwiązaniu tym można dostrzec analogie do rozwiązań stosowanych przy osiąganiu standaryzacji technicznej, ponieważ podobnie jak przy normach technicznych, przedsiębiorca przyjmuje pewien standard, deklaruje to publicznie i cieszy się domniemaniem zgodności z normą techniczną. Podobnie tutaj, przedsiębiorcy amerykańscy, którzy dobrowolnie przystępują do Safe Harbor, są objęci skutkami decyzji Komisji uznającej adekwatność ochrony. Przedsiębiorstwo, które decyduje się na przyjęcie zasad, zostaje wpisane na listę prowadzoną przez Departament Handlu23, przy czym wpis podlega aktualizacji co dwanaście miesięcy, oraz jest zobowiązane do publicznego ogłaszania swojej przynależności do Safe Harbor (powinno się to znaleźć w tzw. published privacy policy statement). Przedsiębiorstwo takie musi również zapewnić możliwość weryfikacji przestrzegania zasad oraz poinformować o środkach odwoławczych i zaradczych w sytuacji, gdy osoba, której dane dotyczą, zgłasza zastrzeżenia. Jak wspomniano, przedsiębiorstwa przystępując do Safe Harbor muszą przestrzegać siedmiu zasad:

więcej ->

Znaczenie gospodarcze stosunków wzajemnych

Jeszcze nie związano się ostatecznie Umową o dialogu politycznym i współpracy, a już strony postanowiły rozpocząć rozmowy o zawarciu nowej umowy. Na szczycie Unii Europejskiej i Ameryki Łacińskiej, w tym Grupy Andyjskiej, w Guadalajarze (28.5.2004 r.) zdecydowano wszcząć rokowania dotyczące umowy stowarzyszeniowej, która obejmowałaby strefę wolnego handlu. Wynegocjowanie tej umowy ma poprzedzać wspólna ocena regionalnej integracji gospodarczej. Zgodnie z ustaleniami Wspólnego Komitetu z 21.5.2005 r., ocena ta ma objąć aspekty instytucjonalne, regulacyjne ramy handlowe, pozataryfowe przeszkody w handlu wewnątrz- regionalnym. W tym celu ustanowiono Wspólną Grupę Roboczą ad hoc67, Z cała pewnością zawarcie umowy stowarzyszeniowej będzie musiało uwzględniać zacieśnienie współpracy w ramach Grupy Andyjskiej na podstawie Porozumienia z San Francisco de Quito (12.7.2004 r.) oraz stopniowe ustanawianie Południowoamerykańskiej Wspólnoty Narodów.

więcej ->

PRAWNO-TRAKTATOWE ASPEKTY STOSUNKÓW MIĘDZYREGIONALNYCH

W literaturze prawniczej zjawisko integrowania się państw, szczególnie nasilone po zakończeniu II wojny światowej1, opisywane jest zwykle przez pryzmat stosunków wewnętrznych, rzadziej z perspektywy GATT/ /WTO2. Jedynie w przypadku Unii Europejskiej3 pojawiają się opracowania analizujące prawne aspekty jej działania w stosunkach międzynarodowych, w tym stosunki z organizacjami międzynarodowymi4. Natomiast np. w doktrynie polskiej w różnych aspektach: C. Mik, Zasada przestrzegania prawa międzynarodowego przez Wspólnotę Europejską w orzecznictwie Trybunału Spra- zupełnie marginalnie poruszany jest problem stosunków między Unią Europejską a innymi organizacjami integracyjnymi5. Tymczasem zjawisko integracji regionalnej państw nabiera dynamiki i sprawia, że państwa co do zasady zaczynają działać w stosunkach międzynarodowych grupowo lub nawet razem z organizacją integracyjną bądź poprzez nią, co ma zwiększyć ich skuteczność.

więcej ->

Postęp gospodarczy i polityczny w Azji

Powoli postęp w Azji, na płaszczyźnie gospodarczej i politycznej, wiązano z określonymi uzgodnieniami społecznymi. Gwarancję praw obywatelskich, unowocześnienie stosunków pracy, czy ochronę praw człowieka, zaczęto łączyć z nowoczesnymi wartościami, które muszą być spełnione z wielu względów. Nie bez znaczenia jest także zwiększająca się mobilność społeczeństw i efekty rozszerzającej się globalizacji, co naruszyło izo- lacjonizm regionu azjatyckiego. Zgodnie z poglądem M. Watersa, globalizacja nie koniecznie pociąga za sobą integrację czy homogenizację różnych wartości, w tym podstawowych18. Oznacza ona, po prosru szerszy zasięg kontaktów i wymiany w ogóle. Globalizacja stanowi ważny element komunikacji na wszystkich kontynentach. Na obszarach, gdzie wolność słowa traktowana jest jako niebezpieczny luksus, nowe techniki przekazu wprowadzają ogromne zmiany, które trudno w tej chwili przecenić. Podsumowując, wymienione zjawiska dają obiecujący pomost dla dialogu pomiędzy cywilizacjami, a komunikacja międzykulturowa stwarza perspektywę współistnienia społeczeństw.

więcej ->