Umowa o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych

W 1997 r. zawarto umowę o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych18. Przewiduje ona współpracę w zakresie ustanawiania i utrzymywania kanałów komunikacji między organami celnymi w celu ułatwienia bezpiecznej i szybkiej wymiany informacji oraz ułatwiania skutecznej koordynacji działań między organami celnymi. Pomoc świadczona między tymi organami obejmować ma w szczególności przekazywanie informacji, które mogą być użyteczne w zwalczaniu naruszeń ustawodawstwa celnego oraz informacji dotyczących nowych metod naruszania ustawodawstwa celnego i stosowania nowych środków pomocniczych i technik egzekucyjnych. Utworzony został na mocy umowy wspólny komitet współpracy celnej złożony z przedstawicieli organów celnych obu stron, który zapewnić ma sprawne funkcjonowanie umowy.

więcej ->

Umowa o współpracy 1 1988 r. – dalszy opis

Wspólną Radę w celu znalezienia rozwiązania nadającego się do akceptacji przez strony. W każdym razie właściwe środki muszą w jak najmniejszym zakresie zakłócać działanie umowy. Po podjęciu muszą być notyfikowane Wspólnej Radzie, w ramach której – na życzenie strony – mogą odbywać się konsultacje (art. 16 ust. 2 i 3).

więcej ->

Umowa o dialogu politycznym i współpracy z 2003 r. cz. III

Po raz pierwszy w historii stosunków wzajemnych umowa o dialogu politycznym i współpracy zawiera klauzulę przestrzegania prawa i klauzulę rozwiązywania sporów. Pierwsza z nich wiąże się z zobowiązaniem stron do przyjmowania wszelkich środków ogólnych i szczegółowych w celu przestrzegania umowy i zapewnienia poszanowania celów (art. 56 ust. 1). Druga klauzula z kolei stanowi, iż w razie uchybienia zobowiązaniu umownemu druga strona musi przedstawić Wspólnemu Komitetowi w terminie 30 dni sprawę wraz z wszelkimi informacjami niezbędnymi do rzeczowego zbadania sytuacji. Komitet powinien działać w kierunku przyjęcia rozwiązania, które byłoby do zaakceptowania dla stron. Wspólny Komitet nie jest zatem organem arbitrażowym. Jeżeli rozwiązanie takie nie zostanie osiągnięte, strona może podjąć „właściwe środki”, co można rozumieć jako środki odwetowe, ale także np. zawieszenie stosowania czy rozwiązanie umowy. W ich wyborze trzeba jednak kierować się zasadą, iż mają one jak najmniej zakłócać działanie umowy. Muszą też być niezwłocznie notyfikowane Komitetowi i na życzenie drugiej strony mogą być przedmiotem konsultacji. Omówiona procedura stosowania przeciwśrodków nie obowiązuje w przypadku wygaśnięcia umowy nie sankcjonowanego przez normy powszechne prawa międzynarodowego oraz naruszenia istotnych elementów umowy z art. 1 ust. 1. Tym niemniej druga strona może wnosić o zwołanie pilnego posiedzenia stron w terminie 15 dni w celu rzeczowego zbadania sprawy i osiągnięcia dającego się zaakceptować przez strony rozwiązania.

więcej ->

Turcja i jej dążenie do członkostwa w UE

Przykładem innej opcji jest Turcja, która ubiega się o członkostwo w Unii Europejskiej (UE). Przyjęła europejskie wartości i chce je realizować. Obie strony zdają sobie sprawę, że w części są to działania fasadowe. Nie można jednak nie zauważać, iż od 80 lat, Turcja weszła na drogę modernizacji i jednoznaczne rozdziela państwo od religii. Właściwie, już Turcja jest modelowym przykładem pogodzenia islamskiej kultury z zachodnim modelem ustrojowym. A elity tureckie stale ulegają europeizacji i można założyć, że proces ten będzie się rozwijał. Przedstawiciele rządu tureckiego wypowiedzieli się już pozytywnie, iż harmonizacja cywilizacji jest możliwa. Chcą to udowodnić wspólnie z Unią, chociaż nie brakuje sceptyków po obu stronach. Turcja, stara się sprostać wszystkim warunkom stawianym przyszłym członkom UE, poczynając od kryteriów kopenhaskich. Co już w zasadzie uczyniono i powoli przystępuje się do określenia daty negocjacji, wstępnie zapowiadanych na 2005 r. Przedstawiciele rządu tureckiego (m.in. minister spraw zagranicznych Abdullah Gul), w swych wypowiedziach na forach europejskich (np. kongresie Europejskiej Partii Ludowej EPP w 2004 r.), podkreślali iż udowodnią, że w kraju muzułmańskim możliwa jest demokracja, przestrzeganie praw człowieka i dobrobyt. Taicie oświadczenia nie są jednak w pełni wiarygodne. Powszechnie wiadomo, że równouprawnienie religijne czy płci istnieje jedynie na papierze. Ale pewna ewolucja już się dokonała i takie przykłady daje również Turcja. Dlatego UE prowadząc dialog z Turcją, wzmacnia postawy prozachodnie nie tylko w tym kraju. Europa w tym przypadku nie może pozwolić sobie na odrzucenie Turcji albowiem zbyt mocno uświadamiana jest realność międzycywilizacyjnego konfliktu.

więcej ->

Rola UE w promowaniu praw człowieka

Zwrócono uwagę na potrzebę lepszej koordynacji wewnątrzunijnej w tym zakresie, przy czym nie odniesiono się do sankcji, które mogą być podejmowane w ramach l i 111 filaru UE. Więcej S. Barkowski, F. Jasiński, M. Wiśniewski, Sankcje międzynarodowe instnimcntem realizacji celów UE, „Wspólnoty Europejskie. Biuletyn Informacyjny” w sprawie roli UE w promowaniu praw człowieka i demokratyzacji w krajach trzecich. w Warto zwrócić uwagę na rozbieżności dotyczące legalności mandatu upoważniającego KE do podpisania w imieniu Wspólnot 15.12.2000 r. Konwencji z Palermo o zwalczaniu międzynarodowej przestępczości zorganizowanej. Dyskusja na ten temat trwa do chwili obecnej na forum Rady. procentu wkładu UE na rzecz budżetu ONZ20 z praktyką i efektami niesienia pomocy dla krajów trzecich, zapewniania zrównoważonego rozwoju, ochrony praw człowieka i procesów demokratyzacji, w tym wspierania standardów pracy, zwalczania terroryzmu zgodnie z założeniami rezolucji RB NZ, a także wspierania organów ONZ odpowiedzialnych za walkę z przestępczością zorganizowaną i handlem narkotykami. Ponadto systematyczna integracja celów realizowanych na szczeblu bi- i multilateralnym powinna opierać się na tym, że UE winna włączać kwestie dotyczące agendy wielostronnej do dyskusji dwustronnych z jej partnerami i nie zaniedbywać prowadzenia dyskusji na szerszym forum ONZ. Komisja wskazała przy tym na istniejący w tym zakresie brak spójności i „rozchodzenie” się wpływów, jednak w komunikacie nie zamieszczono konkretnych postulatów dotyczących tego, jak zadania te miałyby zostać zrealizowane lub doprecyzowane.

więcej ->

Ramowa umowa o współpracy z 1993 r. – kontynuacja

Również w sferze rzeczowej umowa z SICA odpowiada dość dokładnie umowie z Grupą Andyjską. Rozpoczyna ją ustalenie, że istotnym elementem umowy i inspiracją polityk wewnętrznych i międzynarodowych stron jest poszanowanie zasad demokratycznych i praw człowieka (art, 1). Strony zobowiązały się wzmacniać i dywersyfikować współpracę we wszystkich dziedzinach budzących wspólne zainteresowanie, w tym zwłaszcza w sektorach gospodarczym, finansowym, handlowym, społecznym, naukowym i technologicznym oraz środkowiskowym, biorąc pod uwagę fakt, że kraje Ameryki Łacińskiej należą do słabo rozwiniętych. Zobowiązują się również popierać intensyfikację i konsolidację SICA, co z pewnością miało duże znaczenie u progu jej powstania (reaktywacji). Współpraca ma być wykonywana w sposób najbardziej korzystny dla państw SICA jako

więcej ->

Ramowa umowa o współpracy z 1993 r.

Nowy impet stosunkom wzajemnym nadano przez zawarcie umowy ramowej o współpracy podpisanej 22.2.1993 r,, która obejmuje EWG, SICA (bez Belize) i Panamę. Wspólnota związała się niż późno, bo decyzją

więcej ->

Przekazywanie danych osobowych ze WE do państw trzecich

Dyrektywa 95/46 ogranicza transfer danych do państw nie należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG)14. Przewiduje bowiem wart. 25 ust. 1, iż „państwa członkowskie zapewniają, aby przekazywanie do państwa trzeciego danych osobowych poddanych przetwarzaniu lub przeznaczonych do przetwarzania po ich przekazaniu, mogło nastąpić tylko wówczas, gdy, niezależnie od zgodności z krajowymi przepisami przyjętymi na podstawie innych przepisów niniejszej dyrektywy, dane państwo trzecie za-

więcej ->

Międzyregionalna ramowa umowa o współpracy z 1995 r.

Podstawowym instrumentem traktatowym regulującym stosunki między Unią Europejską a Mercosur jest Międzyregionalna ramowa umowa o współpracy podpisana 15.12.1995 r. między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Mercosur i jego państwami członkowskimi. Wspólnota zdecydowała, że umowę tę będzie stosowała tymczasowo75. Do związania się umową doszło dopiero na mocy decyzji Rady z 22.3.1999 r., wydanej na podstawie art. 113 i 130y TWE76. Z punktu widzenia podstawy prawnej (kompetencjo umowa ma charakter mieszany. Umowa liczy 37 artykułów. Dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie dialogu politycznego. W porównaniu do dotąd analizowanych umów ma ona charakter nietypowy i lokuje się między klasyczną umową ramową o współpracy a umową o dialogu politycznym i współpracy, a w sferze instytucjonalnej nawet powyżej tej ostatniej.

więcej ->

Jak UE i ONZ mają skuteczniej współpracować?

W niemałej mierze postawienie podobnego pytania w komunikacie Komisji, mającym charakter krytycznego podsumowania dotychczasowej współpracy Unii i ONZ, stawia samą UE przed koniecznością przyznania się, że funkcjonowanie tej współpracy w ostatnich latach było raczej niewystarczająco skuteczne. Komisja proponuje zatem dwa rozwiązania, które mają pomóc w osiągnięciu bardziej zadowalających efektów.

więcej ->